DE PROFESSIONALS VAN DE GENERIEKE ROMAN

-  Met ons in de studio, de eigenaar van de website degeneriekeroman.nl. Welkom.
-  Leuk om hier te zijn.
-  Begonnen op een zolderkamer en nu eh...
-  Vestigingen in vijf landen, 26 man personeel. Een roman of dertig per week.
-  Baan van je dromen?
-  Wereldbaan!

-  Kun je in het kort uitleggen wat je bedrijf doet?

-  Natuurlijk. Iemand komt met een idee voor een roman. Laten we een voorbeeld nemen. Laatst had ik een jager die een romantisch boek wilde over twee jagers, man en vrouw uiteraard. Nou, wij weten precies wat de commerciele vereisten zijn van zo'n boek. Het is bijna exacte wetenschap. En dat passen wij dan toe.

-  Ligt u eens toe.

-  Je kunt rustig spreken van 'ijzeren wetten voor de moderne roman'. De schrijfstijl is literair, een specifieke stijl met veel onnodige maar mooi uitziende adjectieven. 'Het gaat regenen' wordt 'De hoogzwangere wolk stond op het punt om vocht te transpireren over het rosse landschap'. Altijd 24 hoofdstukken,  3000 woorden per hoofdstuk, 72.000 woorden in totaal. Het boek moet gevuld zijn met ogenschijnlijk belangwekkende overpeinzingen van karakters. Ik heb hier een voorbeeld. 'Richard staarde over het hek naar het grazende schaap. Het schaap had zich neergelegd bij zijn bestaan in de luwte van de schapenmaatschappij, Richard besefte ineens dat hij dat ook moest doen. Hij was de schaap van zijn eigen wereld.' Verder nauwelijks dialogen, geen speelsheid, geen experiment, geen afwijkingen op de literaire middelmaat. De laatste tijd zijn complete whatsappgesprekken heel populair. Dan nemen wij dat over.

'Dit is een van onze generieke covers. Drie minuten werk.'

-  En het verhaal?

-  Onze klanten zeggen meteen in het kennismakingsgesprek dat ze een 'mooie, literaire roman' willen. Dan weten we genoeg. Dus wij houden ons gezicht in de plooi - al is dat niet altijd makkelijk tijdens het werk, haha. Het is zo ernstig, zo saai, dat we soms ook ons creatieve ei kwijt moeten in een kort verhaal van onszelf. Dat we niet uitgeven natuurlijk want daar is echt geen vraag naar. De generieke roman kenmerkt zich bovendien door een maatschappelijke ondertoon - een thema. Een generieke roman moet immers ergens over gaan. Wij vragen ze altijd om een thema. Dance en drugs in de jaren negentig had bijvoorbeeld laatst iemand. Mooi concreet thema. Misstanden in de psychotherapie. Ook makkelijk. Maar laatst hebben we zelfs een roman over concurrerende slagers geschreven. Dat was meer een uitdaging. Soms weten ze niets. Dan bedenken we het zelf wel. De ene keer is het onderwerp armoede, de andere keer uitstervende tonijnen, dan weer een jeugd zonder religie. Ze vinden eigenlijk alles best, is onze ervaring.

-  Noemt u nog eens wat zaken waar je niet snel aan denkt bij een generieke roman.

-  De naam van de hoofdpersoon is lastig. Nooit Thea, Ron of Henk. Maar je kunt niet in elk boek Quinten, Thomas, Joris, Iris gebruiken. De covers zijn juist makkelijk. We hebben intussen een voorraad van vierduizend stuks. Gemiddeld drie minuten werk. Alles is goed genoeg blijkt. De openingszin. Kun je gaan zitten klooien maar de opdrachtgevers willen gewoon een generiek boek. Je moet dus ook niet te veel nadenken over die eerste zin.

-  Vinden de auteurs het niet erg dat ze het boek zelf niet schrijven?

-  Nooit! Ze weten wat ze willen: die ene generieke roman maken. En dat ze hem zelf niet schrijven - dat doet er voor hen niet toe. Eerlijk gezegd begint ons bedrijfje een keurmerk te worden. Uitgevers leggen publicaties van degeneriekeroman.nl bovenaan bij de binnengekomen manuscripten.

-  De McDonald's van de roman.

-  Haha, ik zeg altijd liever de Ikea van de woorden. Het is een ding dat je in elkaar moet zetten. De auteur mag zelf zijn twitter doen, interviews geven, kortom, zijn of haar imago opbouwen, wat tegenwoordig belangrijker is dan de vraag of een boek origineel is.

-  Is dat niet triest?

-  Zonder ons was dat ook al het geval hoor. Wij zetten het alleen om in handel.

-  Vallen auteurs dan niet door de mand met hun tweede boek?

-  Maar dat komt ook bij ons vandaan. Sommige schrijvers hebben al een zevenklapper gemaakt! Natuurlijk wint niet iedereen. Bij de Staatsloterij vraag je ook niet of iedereen wint. De auteur wil zijn eigen roman ook om indruk te maken bij een sollicitatiegesprek, op feestjes, of tijdens een versierpoging, of wat dan ook! En soms breekt er toch iemand door. Dat is eigenlijk hilarisch, als je weet dat wij met evenveel inzet de doorbrekende roman alswel de wegkwijnenende roman hebben gemaakt. De vergelijking met de Staatsloterij is wat dat betreft heel erg pakkend. We hebben uiteraard flink wat dure analyses hierop losgelaten. Maar het blijkt echt random te zijn, het succes.

-  Nou, dank voor uw komst en veel succes met toekomstige projecten!

-  Dank u... We hebben het flink druk de komende maanden, als de feestdagen er weer aankomen. En ik wil nog even toevoegen dat bij ons onze klant altijd wel het laatste woord heeft. Ik bedoel letterlijk. Ze mogen zeggen wat het laatste woord in het boek is. De rest schrijven wij, de professionals van de generieke roman.

IS HET PSYCHOLOGISCH?

-  Is het psychologisch? Drama?
-  De stijl zou ik als enigszins grappig beschrijven.
-  Hoe enigszins? Een grap op iedere bladzijde?
-  Meer om de twintig bladzijden.
-  Hmm... Lastig.

-  Wat is dan wel acceptabel? Om de veertig bladzijden?

-  Om de vijftig bladzijden maximaal. Kijk, ik ben de uitgever, jij de literair agent. We moeten wel onze plaats weten.

-  Ik kan Henri Paardezwager vragen of hij een paar grapjes kan verwijderen.

-  Is niets waard als het verhaal niets aan is.

-  Ik heb gisteren het laatste stuk gelezen. Een prachtig stuk, oergeestig en ontroerend. Henri heeft daar vijftien jaar lang bloed, zweet en tranen in gestopt. Hij…

-  Ik hoor nog geen verhaal.

-  Een postbode. Maar laks in zijn werk, begrijp je. Hij praat met mensen bij wie hij post rondbrengt en helpt hen ongevraagd met hun levens. Ongelooflijk grappig en ontroerend. Hij wordt een bekendheid. Krijgt volgelingen bij het post rondbrengen. Cameraploegen volgen hem. Een echte hype. Satirisch element, begrijp je. Maar zijn werk lijdt eronder en hij wordt ontslagen. Vervolgens besluit hij om met zijn volgelingen een brief te gaan posten bij een stamhoofd op een eiland in de grote oceaan. Hij wil weten waarom wij als intelligente mensen niet meer kunnen denken. Prachtige verwijzingen naar mythen, legenden, Griekse filosofie. Ja, een meesterwerk.

-  Nmm… En het drama? Sterft er iemand?

-  Eh…

-  Kan hij leukemie krijgen op het einde?

-  Eh… ik kan het Henri vragen erin te verwerken.

-  Dat is essentieel. En een Oidipeuscomplex. Hij moet er het hele boek door mee worstelen en op het einde mee in het reine komen. En hoe is het met zijn vader? Laat het karakter daar het hele boek worstelen. Pas op het einde leren we dat zijn vader zijn moeder en zus heeft neergeschoten. En een, nee, twee zelfmoordpogingen.

-  Twee zelfmoordpogingen?

-  Ik geef het alleen maar de nodige diepgang.

-  Goed eh… hopelijk kan Henri er nog wel een draai aan geven.

-  Ik hoop het ook. Had je nog meer?

-  De planeet van de blauwe mensen van Johanna de Bruine. Hier is de door haarzelf ontworpen cover. Heeft ze de coverontwerpprijs van de Monnikendamse bibliotheek mee gewonnen, zeer prestigieuze prijs onder coverontwerpers.

-  Hmm. Rottitel.

-  Science fiction verhaal.

-  Nee, echt, dat is echt een rottitel. Waar gaat het over?

-  Een jongeman genaamd Anders groeit op op de planeet Gurtsel, in het sterrenbeeld Triangulum. In een café op deze planeet zien we mensen worstelen met allerlei dingen. Het lijkt al met al veel op de aarde. Maar net even anders. En iedereen is blauw.

-  Ah, mooi, een boek over racisme.

-  Eh?

-  Hij is ietsje lichter blauw dan de anderen en voelt zich buitengesloten.

-  Maar hij voelt zich niet buitengesloten.

-  Volgens mij wel.

-  Misschien voelt hij zich bij nader inzien wel een beetje buitengesloten.

-  Mooi. Is het psychologisch? Drama?

-  Het eh, was een eh, luchtige science fiction tragikomedie. Nou ja, nu ik er eh, meer over nadenk, het is best dramatisch, het drama spat bij wijze van spreken van de bladzijden.

-  Dat is goed. Wacht even. Yes! Ik heb het! Een SF-rechtbankdrama! De man is de verdachte omdat hij anders blauw is dan de rest. Anders is blauw gaan we het boek dan noemen… Zie je de dubbelzinnigheid? Wow, wat een vondst! Toeval bestaat niet hoor, je ziet het maar weer! En aan het einde sterft zijn moeder aan kanker.

-  Maar eh, dat betekent dus eh, dat Johanna het boek moet herschrijven?

-  Ik geef alleen maar aan wat haalbaar is. Dat is de wet van de markt. Jullie als artiesten kunnen ermee doen wat jullie willen.

-  Ik kan haar natuurlijk vragen om er nog eens naar te kijken.

-  Goed idee. Had je nog meer?

-  Bernard van der Snops.

-  Nooit van gehoord.

-  Nou, Van der Snops gaat het helemaal worden. Geweldige kinderverhalenschrijver. Dit recente verhaal van hem bijvoorbeeld Egbert Staps spreekt konijn is geweldig. Gaat over een jongetje dat kan praten met konijnen na het doen van een wens. Vervolgens is hij elke dag met die konijnenfamilie op stap. We zien hoe hun dagelijkse leven is, angst voor vossen, jagers, valken, noem maar op. En zij geven hun konijnenwijsheden voor zijn probleempjes op school. Zo fantasierijk! Bernard heeft twintig jaar lang konijnen bestudeerd voor dit boek, een stuk of tachtig wetenschappelijke boeken doorgeploegd, al die details, die…

-  Dus een verhaal van een autist. Of een schizofreen. Of een schizofrene autist. Iets van die twee in elk geval. Hij wordt gepest op school. Daarom weten we niet of het jongetje echt met ze praat of alles verbeeldt. Daar moeten we mee spelen hè. Lezers houden van een plot.

-  Eh, ik noteer het.

-  En milieuverontreiniging? Diverse konijnen hebben het loodje gelegd door een smerige industrieel. Gemene multinationals, die doen het altijd goed in kinderverhalen. Annie MG Schmidt meets Waterschapsheuvel. Wow! Meteen noteren die slogan! Daar, geniaal, al zeg ik het zelf. O ja: sterven ze?

-  Pardon?

-  Die konijnen? Sterven ze?

-  Eh… ik geloof het niet. Wacht, ik meen me iets te herinneren. Misschien sterft er toch een.

-  Drie stervende konijnen en we hebben een deal.

-  Nou eh, dat moet wel mogelijk zijn denk ik.

-  En een ervan is een kleintje dat aan het einde sterft aan kanker door die milieuverontreiniging.

-  Kunnen we wel in manoeuvreren denk ik.

-  Goed zo. Hoeveel grapjes?

-  Eh… een op de eh, vijftig bladzijden.

-  Mooi zo. Dat is de limiet. Anders blieft de markt het niet. Heb je nog iets?

-  Alleen nog een kookboek over hazelnoten.

-  Is het psychologisch? Drama?

Mijn naam is Bas van der Zon. Ik schrijf literaire komedies. Mijn debuutverhaal Het antitoerismeboekje is als epub en als paperback te krijgen via Bol.com.

DE WEDERGEBOORTE VAN HARRY

-  Je hebt niet veel keuzes meer tegenwoordig. Alles lijkt op elkaar. Jaar in jaar uit investeren in mensen die goed verkopen, maar niet in talent, dat doet ons nu de das om.

-  Konden we maar Harry weer uit de dood laten opstaan.

-  Heb jij nog een idee, Ronald?

-  Nou, dat was precies mijn suggestie: waarom laten we Harry niet terugkeren?

-  Hoe bedoel je dat?

-  Gewoon.  Hij gaat weer boeken schrijven.

-  Maar eh, hij is toch overleden?

-  Uiteraard.

-  Maar… hoe dan?

-  We huren een goede programmeur in. Ik ken er wel een paar die niet al te duur zijn.

-  Programmeur?

-  Hij moet op basis van de boeken van Harry een algoritme ontwikkelen waardoor de boeken van Harry in zekere zin weer geschreven kunnen worden. De meest gebruikte woorden, de meest gebruikte dialogen, de meest gebruikte personages. Ga zo maar door. Dat kun je wel programmeren hoor, fluitje van een cent.

-  En dan?

-  Nou, de uitkomsten van dit programma zijn onze broodteksten. We gaan ze vervolgens herschrijven. Niemand die het verschil zal merken. Zo goed was hij trouwens niet.

-  Maar Harry zelf dan? Gaat er iemand interviews doen?

-  Uiteraard. We laten dan een acteur als hem kleden, met de pijp spelen, een dansje doen tijdens het Boekenbal, interviews geven. Dat is iemand die al zijn opnamen moet hebben bestudeerd. Ik ken wel een paar acteurs hoor, kan je zo de telefoonnummers geven.

-  Maar wie neemt ons dan serieus?

-  Luister: is er een wet waarin staat dat de schrijver moet leven als hij boeken schrijft? Nee toch? Bedenk eens hoe groot het land is dat nog commercieel ontgonnen kan worden. Een concept als Harry kan nog wel dertig, veertig titels publiceren. De draken van titels die hij heeft gemaakt, die is iedereen toch ook vergeten? En de lezers van vandaag de dag zijn veel minder kritisch. Er zullen een paar misperen in zitten, maar ook een paar geheide bestsellers, die deze uitgeverij er weer bovenop zullen helpen. Mooi covertje, diepzinnige titel, ik kan er hier zo wel een paar uit mijn mouw schudden: Het conflict, De dag van gisteren, De triomf van Icarus, Laag water, De horzel.

-  Ja maar ik ben nog niet overtuigd, Ronald. Wie zegt dat iemand het gaat kopen?

-  Zal ik jouw eens de verkoopcijfers voorspellen van A. een schrijver die al is overleden, B. een schrijver die al wereldberoemd is, C. een schrijver met werkelijke eigenzinnigheid, D. een schandaal waar internationale kranten over zullen schrijven.

-  Ja, maar wat met de goede naam van de uitgeverij?

-  Een goede naam? Laat me niet lachen. Alles gaat failliet, heb je dat niet gezien? Wil je overleven, moet je uitdagingen aangaan.

-  Dus een Harry-algoritme ontwikkelen?

-  En het mooie is: die kun je ook weer verkopen. Wil bijvoorbeeld iemand op Bermuda een eigen Harry hebben: dan kun je tegen bedrag X het algoritme aanpassen met wat verwijzigingen naar legenden uit Bermuda. Dit is hoe de literatuur zich gaat heruitvinden en hoe we deze literaire crisis van de eenentwintigste eeuw te lijf te gaan. Het is zowel artistiek als commercieel geniaal. Ik ken nog wel een paar prima verkopers.

-  Ik weet het nog steeds niet hoor.

-  Nou dan ga ik wel naar de concurrent met dit idee.

-  Ho ho… Wat wil je zelf?

-  Uiteraard vijftig procent van alle winst. Het is mijn idee.

-  We moeten er even over nadenken.

-  Over tien minuten is het zestig procent.

-  Wacht, wacht, ja, goed, we gaan akkoord.

-  En na Harry kunnen we Gerard uit de dood laten opstaan, en dan Jan, en ga zo maar door. De mogelijkheden zijn eindeloos. Je moet gewoon niet te veel scrupules hebben als je geld wilt verdienen.

-  Maar da's geen probleem: wij zijn toch uitgevers!

[ Gelach ]

Mijn naam is Bas van der Zon. Ik schrijf literaire komedies. Mijn debuutverhaal Het antitoerismeboekje is als epub en als paperback te krijgen via Bol.com.

DE HOND EN DE GITAAR

-  Ik lees alles wat los en vast zit.

-  Heb je De hond en de gitaar dan al gelezen?

-  Nee? Wat is dat?

-  Dat is de nieuwste roman van Javier Hernandes Riqueza. Meid, je weet niet wat je mist.

-  Vertel!

-  Er is dus een gitaar. Die staat in een kamer. Eenzaam. Blik op oneindig. Niemand die hem bespeelt. Hij is verdrietig.

-  Dan komt er een hond.

-  Nee, nee, eerst een flashback.

-  O ja.

-  We zien hoe hij met fijne gitaarbouwershanden is gebouwd. Erg ontroerend. De gitaarbouwer heeft de laatste snaar afgerond, en dan: plap, hartinfarct. De gitaar ziet zijn maker voor zijn ogen sterven. Hij kan niets doen.

-  Want hij is een gitaar.

-  Ogossie.

-  En dan komt die hond.

-  Eerst nog de hospita. De man wordt begraven, het huis is verlaten. Op een dag zet ze alle spullen op straat. Maar niet de gitaar. Ze wil het kamertje verhuren maar die week komt haar ex-partner ruzie maken en ze vergeet het kamertje.
-  Een eenzame gitaar dus.

-  Zo mooi symbolisch.

-  Op een dag werkt zich ineens een levend wezen door het raam. Het is een straathond, op zoek naar onderdak.

-  Zo intens!

-  Ze kruipen tegen elkaar aan om de eenzaamheid te bestrijden. En wat blijkt: ze zijn op elkaar gesteld. Maar de hond moet natuurlijk af en toe naar buiten voor zijn behoeften. Hij neemt de gitaar mee aan de snaren. Zo willen ze de wereld gaan zien, besluiten ze. Met een snaar over de borst hangt de gitaar als een rugzak op de rug van de hond. Ze komen een stad verder. In een parkje gaan ze liggen uitrusten, tegen elkaar aan.

-  Hartverscheurend!

-  Dan komt een postbode pauzeren in het park. Hij ziet de gitaar liggen, raapt hem op, tokkelt een beetje. Hij denkt: die is van mij. Hij neemt hem dus mee. De hond is ongerust: hoe kan hij zonder gitaar leven?

-  Je ziet het drama al aankomen.

-  De gitaar krijgt een nieuw leven bij de postbode. De hond loopt onrustig voor de voordeur, hoopt een glimp op te vangen van de gitaar. In het weekend speelt de postbode muziek voor zijn kinderen. Maar doordeweeks is hij somber, en drinkt hij veel. En vervolgens blijkt waarom. Hij heeft kanker en verzwijgt dat voor iedereen. 

-  O zo tragisch.

-  Ja, en de hond ligt lusteloos net buiten het huis op straat.

-  En dan komt de scene in het steegje. 

-  Nee, eerst nog de ontsnapping.

-  O ja. 

-  Op een dag staat het raam open en ligt de gitaar dichtbij het raam. De hond aarzelt niet, grijpt de gitaar bij zijn snaren en rent ermee weg. De postbode is te dronken om het op te merken.

-  En dan het drama in het steegje.

-  Eerst de scene met de agent.

-  O ja.

-  Ze lopen dus over straat. Een agent wil de wilde hond oppakken, en die kan bijna niet ontsnappen, en laat de gitaar uit zijn bek vallen. Maar de gitaar waagt zijn leven en laat de agent struikelen over een van zijn snaren.

-  Zo heldhaftig!

-  En wat gebeurt er dan?

-  Nou, de gitaar kan dan niet meer getransporteerd worden. Dus gaan ze in dat steegje wonen. Ze lijden honger en uiteindelijk sterven ze in elkaars armen.

-  Zo immens gevoelig!

-  Dat is het?

-  Ja, dat is het.

-  Hoeveel bladzijden is dit boek?

-  Ik geloof  850 bladzijden.

-  O, da's mooi, want ik lees eigenlijk geen dunne boeken, die zijn het meestal niet waard om je in te verliezen. 

-  Die poetische ontroering! Staat ie ook om bekend, die Hernandes, echt een goede schrijver.

-  Is het nog in de handel?

-  Absoluut, Je zal er geen spijt van krijgen. Hij heeft net op twitter gezegd dat zijn volgende boek volgend jaar uitkomt en De kikker en het spraakgebrek gaat heten. Ik ben zo benieuwd!

Mijn naam is Bas van der Zon. Ik schrijf literaire komedies. Mijn debuutverhaal Het antitoerismeboekje is als epub en als paperback te krijgen via Bol.com.

GEWOON EEN LEUK BOEKJE

-  Bejaarden?

-  Ja, daar gaat de literaire markt momenteel heen.

-  Weet je het zeker?

-  Ja hoor. Nu nog onaangeroerd terrein maar 2016 wordt het jaar van het literaire bejaardendrama. Onverwacht veel seks! Ton Kortooms versus Helga Ruebsamen met vleugjes Jan Wolkers.

-  Het is wel een groeimarkt van jewelste. Ze downloaden niets, ze kopen die boeken gewoon hardcopy voor twintig euro in de winkel, van hun wao’tjes. Je weet niet wat je ziet. Met hun rollators sleuren ze zich helemaal naar de winkel, terwijl internetkopen, dat is juist handig voor hen.

-  Andere generatie.

-  Maar vergis je niet, bejaardendrama’s lopen als een trein in de VS.

-  De Tweede Wereldoorlog is daardoor ook weer helemaal terug. Laatst had ik ook zo’n enig boekje aangeboden gekregen over de Tweede Wereldoorlog, dat ze er niets meer van herinneren. Ruim 950 bladzijden prachtig drama.

-  Maar hoe kan het dan gaan over de Tweede Wereldoorlog?

-  Hoe bedoel je?

-  Als ze niets meer herinneren?

-  Niet zulke moeilijke vragen stellen. We staan nu in elk geval al op 40.000 stuks en we zijn pas drie weken onderweg.

-  Vorige week heb ik mijn eerste transeksualiteitsdrama uitgegeven.

-  Oh, dat is ook origineel.

-  750 bladzijden en een moeilijke titel, dat wel, met schandalen en pers moeten we minimaal een oplage van 80.000 scoren.

-  Ik heb nu een homodrama op de pers liggen van 1150 bladzijden.

-  Een homodrama? Waarom? Dat is zó 1980.

-  Niet dit boek… Dit is een allochtonenhomodrama, dat is nog helemaal upcoming. Gegarandeerd ingezonden brieven, discussies en doodsbedreigingen als we een beetje mazzel hebben.

-  Dat wordt tien minuten in De wereld draait door.

-  Minimaal.

-  Maar dat woord allochtoon mag je toch niet meer gebruiken?

-  Ik heb het aan mijn marketingafdeling gevraagd. Met dat woord verkoop ik minimaal 50.000 exemplaren, en zonder dat woord gaat daar de helft van af.

-  Ik heb nog onlangs een literaire thriller uitgegeven in combinatie met homodrama. Het gaat namelijk om een hetero die vanwege een misdaad wordt omgebouwd in een homo. Pak je de tranen en de spanning. We staan nu na een maand al op 70.000 exemplaren.

-  Als je het een beetje goed redigeert.

-  Ben je gek? Redigeer jij nog? Ik ben al tien jaar geleden gestopt met redigeren. Hoe meer bladzijden, hoe beter het verkoopt.

-  Weet je wat het ook nog steeds goed doet?

-  Nou?

-  Drama’s over Afrika.

- Ga weg.

- Ik heb nu mijn eigen Ben Okri. Hij is begonnen met een 47-delige romancyclus over Afrika. Elk boek 600 bladzijden. Denk aan Maya Angelou versus Segou. Boek 1 is bijna af. Dat zit de komende jaren wel goed, want hij is pas 23 jaar.

-  Het is echt zo. Laatst kreeg ik een Albanees drama. Afgewezen door mijn marketingafdeling. Daarna een man met een Argentijns drama. Ook die werd afgewezen. Toen bracht ik een Afrikaanse drama. En die konden ze wel verkopen, zeiden ze.

-  Beslist bij jou de marketingafdeling over publicatie?

-  Bij jou niet dan?

-  Ja ja… natuurlijk.

[korte pauze]

-  Volgens een Engels onderzoek zijn extraverten de nieuwe markt om aan te boren.Het is een fantastische markt. Ze zijn leiders, gidsers. Enorm invloedrijk. Er is maar een probleem: ze lezen niet. We wilden ze dus zo direct mogelijk aanboren. Dat boek gaan we dan ook noemen: Extravert. Dat ben ik. Hier is de cover.

-  Sterk.

-  We dachten: wat wil zo’n persoon lezen? Alleen maar over zichzelf. Nou, dat hebben we dus vervolgens geschreven. We zijn zelfs al begonnen met de vervolgen: Extravert. Dat is zij en Extravert. Dat is hij.

-  En dan: Mijn kleuter is een extravert.

-  De bejaarde extravert.

-  Wat heb jij toch met die bejaarden?

-  Vergrijzing, jongens! Ooit van gehoord?

[pauze]

-  Hoe is het eigenlijk met jouw plannen?

-  Ik wilde laatst gewoon een leuk boekje gaan uitgeven.

[pauze]

-  Nee, serieus, wat voor markt? Puberdrama?

-  Huisvrouwendrama?

-  Voetbalvrouwendrama?

-  Die markt is lang nog niet verzadigd.

-  Net zo min als die van de bejaarden.

-  Kap toch met die bejaarden!

-  Ik zeg alleen maar dat die markt immens is.

-  Hou het voor jezelf. Maar wat voor markt wil je nou aanboren?

-  Geen een.

-  Geen een?

-  Ik had gewoon een leuk komisch verhaal ontvangen en ik las het die avond in een ruk uit. Ik moest een paar keer schaterlachen, dat gebeurt me niet vaak. Dus ik dacht…

[ korte pauze, hoofschudden.]

-  Kijk, Jacques, je komt net kijken in dit beroep. Zo zijn we allemaal begonnen. Iedereen wil leuke boekjes uitgeven. Maar er is een gouden regel in het uitgeven: vind  je zelf een boekje erg leuk, geef het dan niet uit. Het is een marteling voor jou, voor de schrijver, voor het publiek, en voor de pers. Het zal nooit werken. Niemand verwacht nog een leuk boekje.

-  Nee, daar is geen markt voor.

-  Anders dan met bejaarden.

Mijn naam is Bas van der Zon. Ik schrijf literaire komedies. Mijn debuutverhaal Het antitoerismeboekje is als epub en als paperback te krijgen via Bol.com.